|
|
|
Kapłaństwo
|
13
października 1946 roku alumn Metropolitalnego Seminarium Duchownego w
Krakowie Karol Wojtyła został subdiakonem, a tydzień później diakonem.
1 listopada 1946 roku kardynał Adam Stefan Sapieha wyświęcił Karola
Wojtyłę na księdza. 2 listopada jako neoprezbiter odprawił Mszę św.
prymicyjną w krypcie św. Leonarda w katedrze na Wawelu. 15 listopada
Karol Wojtyła wraz z klerykiem Stanisławem Starowieyskim poprzez Paryż
wyjechał do Rzymu, aby kontynuować studia na Papieskim Międzynarodowym
Athenaeum Angelicum (obecnie Papieski Uniwersytet Świętego Tomasza z
Akwinu (Angelicum)) w Rzymie. Przez okres studiów zamieszkiwał w
Kolegium Belgijskim, gdzie poznał wielu duchownych z krajów
frankofońskich oraz z USA. W 1948 roku ukończył studia z dyplomem summa
cum laude.
Pod kierunkiem wybitnego teologa, dominikanina
Reginalda Garrigou-Lagrange'a napisał po łacinie rozprawę doktorską
Zagadnienie wiary u świętego Jana od Krzyża (tytuł oryginału: Questio
de fide apud sanctum Ioannem de Cruce). Dla potrzeb doktoratu nauczył
się języka hiszpańskiego, by czytać teksty renesansowego mistyka w
oryginale. Z powodu braku funduszy na wydanie rozprawy drukiem nie
uzyskał stopnia doktorskiego. Tytuł ten został mu przyznany w Polsce.
W
lipcu 1948 roku, na okres 7 miesięcy Karol Wojtyła został skierowany do
pracy w parafii Niegowić, gdzie spełniał zadania wikarego i katechety.
Od tego momentu rozpoczął się dla młodego księdza okres wycieczek i
podróży z młodzieżą po Polsce. Wolny czas zawsze starał się spędzać z
chłopcami i dziewczętami na łonie natury. W marcu 1949 roku Karol
Wojtyła został przeniesiony do parafii św. Floriana w Krakowie. Tam też
założył mieszany chorał gregoriański. Nadal często wyprawiał się na
wycieczki z młodzieżą. Podczas wielu wycieczek ksiądz Wojtyła starał
się zmylić ówczesną milicję i dlatego zdejmował sutannę i kazał nazywać
się "wujkiem".
Otwierał się intensywny i twórczy okres pracy
naukowej, a także literackiej. W roku 1951 po śmierci kardynała
Sapiehy, Karol Wojtyła został skierowany na urlop w celu ukończenia
pracy habilitacyjnej. Dużo uwagi poświęcał także pracy publicystycznej,
pisał eseje filozoficzne (np. Personalizm tomistyczny – o Tomaszu z
Akwinu, O humanizmie św. Jana od Krzyża) i szkice. Często publikował w
krakowskich periodykach katolickich: miesięczniku "Znak" i "Tygodniku
Powszechnym". W związku z habilitacją podjął systematyczne studia nad
myślą etyczną fenomenologa Maxa Schelera, którego pisma czytał w
oryginale niemieckim. Pisał wiele m.in. na temat chrześcijańskiej etyki
seksualizmu. Dnia 12 grudnia 1953 jego praca Ocena możliwości oparcia
etyki chrześcijańskiej na założeniach systemu Maksa Schelera [taka
spolszczona wersja imienia w tytule] została przyjęta jednogłośnie
przez Radę Wydziału Teologicznego UJ, jednak Wojtyła nie uzyskał
habilitacji z powodu odmowy Ministerstwa Oświaty.
Karol Wojtyła
powrócił do przerwanych obowiązków. Wykładał m.in. w seminariach
diecezji: krakowskiej, katowickiej i częstochowskiej (mieściły się one
wszystkie w Krakowie) oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jego
wykłady obejmowały głównie teologię moralną i etykę małżeńską, ale
ogarniały też szeroko pojętą historię filozofii. Były precyzyjne i
trudne, Wojtyła ujmował jednak studentów jako profesor wprawdzie
wymagający, lecz życzliwy, otwarty na rozmowę i sprawiedliwy.
|
|
|
11 km/h 
0 km/h