|
|
|
Papież
|
W
roku 1958 Karol Wojtyła został mianowany biskupem tytularnym Ombrii, a
także biskupem pomocniczym Krakowa. Konsekracji biskupiej ks. Karola
Wojtyły dokonał 28 września 1958 w katedrze na Wawelu metropolita
krakowski i lwowski, arcybiskup Eugeniusz Baziak. Współkonsekratorami
byli biskupi Franciszek Jop i Bolesław Kominek. W 1962 roku został
krajowym duszpasterzem środowisk twórczych i inteligencji. Na okres
biskupstwa Karola Wojtyły przypadły także obrady Soboru Watykańskiego
II, w których aktywnie uczestniczył. Już w tym okresie bardzo dużo
czasu poświęcał na podróże zagraniczne w celach ewangelizacyjnych i
religijnych.
Jako biskup przyjął, zgodnie z obyczajem, hasło
przewodnie swej posługi. Brzmiało: Totus Tuus (łac. Cały Twój).
Kierował je do Matki Chrystusa. Inspiracją stał się barokowy pisarz
ascetyczny, francuski św. Ludwik Maria Grignion de Montfort i jego
książka Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny,
z której Wojtyła przejął koncepcję "niewolnictwa duchowego", rozumianą
jako dobrowolne i ufne oddanie się w opiekę Matce Boskiej.
30
grudnia 1963, półtora roku po śmierci swego poprzednika, arcybiskupa
Eugeniusza Baziaka, Karol Wojtyła został mianowany arcybiskupem
metropolitą krakowskim. Cztery lata później, podczas konsystorza z 26
czerwca 1967 został nominowany kardynałem. 29 czerwca 1967 roku
otrzymał w Kaplicy Sykstyńskiej od papieża Pawła VI czerwony biret, a
jego kościołem tytularnym stał się kościół św. Cezarego Męczennika na
Palatynie.
Jako biskup diecezji krakowskiej wizytował parafie,
odwiedzał klasztory (w tym zgromadzenie albertynów, założone przez św.
Adama Chmielowskiego, Brata Alberta). W roku 1965 otworzył proces
beatyfikacyjny siostry Faustyny Kowalskiej, z której Dzienniczek wraz
orędziem Miłosierdzia Bożego zapoznał się wcześniej. Spotykał się z
inteligencją krakowską, zwłaszcza ze środowiskiem naukowym i
artystycznym. Ponadto jeździł na Podhale i w Tatry.
Ogłosił
drukiem (pod pseudonimem Andrzej Jawień) dramaty: Przed sklepem
jubilera i jak misterium ujęte Promieniowanie ojcostwa, także poematy.
W 1969 wydał swą książkę filozoficzną monografię z zakresu antropologii
Osoba i czyn, która była znana także za granicą, a w 1972 – książkę o
II Soborze Watykańskim. Pomimo obowiązków duszpasterskich
systematycznie prowadził wykłady na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim,
kształtując tam swą szkołę badawczą z zakresu etyki.
Zyskał
dojrzałość jako myśliciel, sięgając do rozległej tradycji filozoficznej
(grecka etyka klasyczna, św. Tomasz z Akwinu, fenomenologia), lecz też
do Biblii i do mistyki (zawsze mu bliski święty Jan od Krzyża) i
budując harmonijnie koncepcję z pogranicza filozofii oraz teologii:
człowieka jako integralnej osoby. Człowiek jest zadomowiony pośród
świata jako byt cielesno-duchowy, otwarty na transcendencję, a godność
i wolność dał mu Bóg. Tym sposobem Wojtyła stał się wybitnym
przedstawicielem personalizmu. Swoje poglądy stosował też i
przedstawiał w pracy duszpasterskiej.
Stał się znanym poza
Polską autorytetem. Był obok Prymasa Polski kardynała Stefana
Wyszyńskiego, najważniejszą postacią Episkopatu Polski. Z "prymasem
Tysiąclecia" (bo tak nazywał kard. Wyszyńskiego), ściśle współpracował,
okazując szacunek dla jego doświadczenia i mądrości. Jako kardynał
odbywał podróże zagraniczne, zapraszany też przez środowiska
uniwersyteckie. Wiosną 1976 papież Papież Paweł VI zaprosił go do
Watykanu, by głosił tam rekolekcje wielkopostne (wydane później w
publikacji książkowej).
Na zwołanym po śmierci Jana Pawła I
drugim konklawe w roku 1978 Wojtyła został wybrany na papieża i
przybrał imię Jana Pawła II. Wynik wyboru ogłoszono 16 października o
16:16.
|
|
|
11 km/h 
0 km/h